· 

Het begin; Ptss kent niet iedereen , maar angst wel

Het begin

Ptss kent niet iedereen , maar angst wel

Al een half jaar roep ik het, eerst in mijzelf daarna tegen intimi; “Ik ga er een boek overschrijven”. Een mooi groot veilig doel, als alles klaar is (lees 100% perfect), we ons leven in orde hebben, de kinderen blij zijn en gezond, financieel op orde, enz. enz. Als ik dan een goed betaalde parttime baan heb en natuurlijk tijd over en rust dan………..Dan gaat HET gebeuren. Inderdaad een veilig doel want wanneer is deze  situatie er? Iedere keer wanneer ik tegen mij zelf zeg: “Ik wil gewoon schrijven” zegt dat stemmetje in mijn hoofd: “Schrijf dan!”. Wanneer ik verzucht: “Ik wil rust”, zegt het: “rust dan”, “Ik wil gewoon gelukkig zijn”, ja hoor “Wees gelukkig dan”.

Zucht, Ik heb teveel geleerd!! Dood vermoeiend, vroeger kon ik mijzelf zo lekker om de tuin leiden met doemscenario’s, faalangst gedachten, fatalisme, slachtoffer denken. Ik word moe van mijzelf, alsof je voortdurend iemand op je nek hebt zitten.

Ik glimlach ‘zo voelde dat dus’. Zo voelde dat voor mijn zoon.11 jaar oud en 'chronische PTSS'. Iedereen wist; wat hij zou moeten doen, zou moeten voelen, zou moeten zeggen en eigenlijk vond hij dat zelf ook.

Ik besluit naar de moeder in mijn hoofd te luisteren, hmmm wat zou ik gezegd hebben tegen mijn zoon?“Luister naar je gevoel, niet naar je angsten”…..ik zeg het tegen mijzelf en voel een knoop in mijn maag, langzaam haal ik adem diep naar mijn buik breng mijn angst tot rust. Een stemmetje diep van binnen een kleine ‘Amber’ die een vreugdedansje doet “ja dit is wat ik wil”. Dan komen ze 1 voor 1 langs alle oude angsten van diezelfde kleine Amber. Als een achtergrond programma die zelf begint te draaien. Het programma welke je normaal niet eens door hebt, maar o wat ken ik haar goed inmiddels. 

 “Wie denk je dat je bent, wat heb jij nu te vertellen?”, Zelfvertrouwen.“Wat als je problemen veroorzaakt? oei daar komt mijn angst en verantwoordelijkheidsgevoel om de hoek.“Wat als je man en kinderen er last van krijgen?”, ai nog een graadje erboven op, mijn hartslag gaat steeds sneller moet eerst weer even ademhalen.“Je moet eerst hulp zoeken! Dit allemaal goed voorbereiden!”, mixje van Faalangst en uitstel gedrag.“Een titel!!! Eerst een goede titel!!!” Eureka als niets anders werkt gaan we muggenziften.

De rest zal ik de lezer besparen. Kort samengevat een heleboel hindernissen die jezelf of anderen allemaal kunnen weerleggen maar dat maakt niets uit. Zolang de angst blijft, blijven de hersenen creatief genoeg om hindernissen te bedenken. Ook dit komt bij PTSS sterk naar voren, toen uiteindelijk alle hindernissen voor mijn zoon opgeruimd waren en iedereen aan het eind van zijn Latijn was omdat de angst bleef, schoten wij zelf in onze angst; afweerreacties. Maar daarover een andere keer meer.

 

Goed het volgende advies aan mijn zoon zou geweest zijn; “Gewoon doen, angst duurt maar een seconde lang wanneer je het gewoon doet”. Oke beetje afgezaagd, maar deze zie ik wel, ik moet gewoon gaan zitten en beginnen, de rest komt later!!!!

 Ik beslis, het worden blogs om te wennen. IK ga het doen!!!!

 

Eerst mijn koffie op, eerst ontbijten, even douchen, hond nog maar een keer uitlaten, “rot laptop,  moet je nu net updaten, zin in iets lekkers, even die rotzooi opruimen. Mijn lijf doet mee iedere cel in mijn lijf trekt het volle arsenaal uit haar celgeheugen naar boven.Mijn lieve lichaam probeert me te beschermen van; verdriet, afwijzing, teleurstelling, falen. Ze doet flink haar best; ik heb het koud, tril, mijn hartslag is omhoog, spieren staan gespannen ( haha mijn primaire reflexen doen het nog prima…VLUCHT), jeuk (histamineproductie begint op te lopen)

Ondertussen is alles stil, geen kinderen, geen telefoon, zelfs de hond slaapt, niemand die ik de schuld kan geven. Mijn hersenstam geeft zich uitgeput over; het kan niet aanvallen, het kan niet vluchten en verstijven? Nee out- tunen of dissociëren zit er ook niet in. Ik zet mijn vingers op het toetsenbord en tik mijn eerste zin. Terwijl ik schrijf, lach ik om mijzelf; ‘Angst duurt 1 seconde lang? Soms duurt angst een leven lang.

.

Blogs dus!

Over de 'chronische PTSS' en het herstel van mijn zoon Vooral ook over de invloed op onze zoon en ons gezin, in eerste instantie in negatieve zin maar achteraf vooral de waardevolle lessen die we hebben mogen leren. In de hoop dat anderen hierdoor weer hoop krijgen, in de hoop mensen te informeren over PTSS, In de hoop dat er meer begrip en liefde komt in de wereld. Want hij is volledig hersteld en diagnose vrij.

Zoals zoonlief zei: “Ik ben nu gelukkiger dan alle jaren voordat ik PTSS kreeg” en dat geldt voor ons hele gezin. Ook mijn man en ik hebben dingen uit ons leven mogen verwerken, zijn situaties gaan zien vanuit een ander perspectief en hebben weer vertrouwen.

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Anoniem (donderdag, 07 juni 2018 23:03)

    Beste Amber, zojuist een mail naar je gestuurd. Ben benieuwd naar je reactie. Hier intussen wat meer informatie en tegelijk een reactie op jouw schrijven. Wat is het herkenbaar! Het uitstellen, de pijn vermijden, alle uitvluchten ten volle benutten om maar niet de confrontatie aan te hoeven gaan. Hoeveel jaren heb ik zo geleefd? De langste tijd onbewust van mijn uitstelgedrag maar de laatste jaren ben ik me daar heel erg van bewust. Maar dat zegt nog niets, bewustzijn is stap 1, nu nog het overwinnen en aktie nemen. Het lukt me steeds vaker maar het kost kruiwagens vol energie. Mezelf bij kop en kont pakken, soms 10 keer in 1 minuut starten met aktie en weer stoppen. Weer starten. Het afmaken, wat een uitdaging! maar seeds vaker lukt het me. Dan zijn er mijn kinderen, mooie kinderen, maar zo beschadigd. Ze wonen bij mij, eisen soms 200% van mijn aandacht, maar ze zijn het waard. Ik geef niet op, vechten tegen mijn eigen spoken, tegen de spoken van de kinderen en tegen de externe oorzaak. Op een milde manier wel te verstaan. Intussen is alle hulpverlening die ik ken geactiveerd, mentor op school, huisarts, veilig thuis, GGZ, sociale hulp, leerplicht, en deze lijst kan ik nog veel langer maken. Allemaal met hun eigen inzichten, eigen agenda's en ik voer de regie, met mijn uitstelgedrag. Het is veel mer dan een dagtaak, discussies met vrienden, partner, gesprekken met instanties. en bottom line: als de kinderen moe zijn van de hulpverlening (en na een fors aantal jaren zijn ze dat als pubers) dan dingt de hulpverlening niet meer an. Dan kunnen ze niets doen. Nee de hulpvraag moet uit henzelf komen. Niemand die aangeeft dat ze soms gedrag vertonen dat schadelijk is voor henzelf. Een gezond persoon kan verantwoordelijkheid nemen en de consequenties van de betreffende keuzes aanvaarden. Een beschadigd persoon kan misschien wel een stukje verantwoordelijkheid nemen maar de consequenties niet overzien en al zeker niet de consequenties dragen. Daar zit het verschil. Als ik, als beschadigde ouder, met uiterste inspanning mijn verantwoordelijkheden neem en deze worden door hulpverleners meteen de grond in geboord omdat het niet de hulpvraag is van mijn kinderen dan is er iets mis met de hulpverlening. Ik denk dat de hulpverlening bang is voor de mogelijke represailles en dus de veilige weg kiest.