· 

'Mijn eerste keer'

Het is een flink aantal jaren geleden. Muisstil pak ik mijn spullen en kleed mij aan. Met een vinger tegen mijn lippen aai ik de hond over haar hoofd en met een, voor mijn gevoel, net te luide klik trek ik de deur achter mij dicht.

Buiten slaak ik een zucht van verlichting, het is doodstil op straat. Midden in de nacht start ik mijn auto en binnen minuten rij ik mijn woonplaats uit en draai ik het volume van de radio omhoog.

Klaarwakker met een flinke autorit voor de boeg, probeer ik de spanning in mijn lichaam los te laten. Terwijl de radio ‘you never walk alone’ schalt rij ik naar een situatie die mij zal veranderen. Een situatie waarvan ik achteraf kan zeggen dat ik er jaren op voorbereid werd een situatie die het begin was van een nieuw proces. Zoals een andere situatie jaren terug het pad begon naar In-Unity was deze nacht de start van een diep persoonlijk proces, een nieuwe wereld, nieuwe mensen en een nieuwe missie.

Ik word binnen gelaten door een partner, vermoeid wijzend naar een slaapkamer. Een anders zo levenslustige persoon ligt diep onder de dekens, Holle starende ogen en een glimlach die de ogen niet haalt verwelkomen me. “Ik kan niet meer!!!”.

Ik zit naast het bed, niet voorbereid op wat komen gaat. Een hand vindt de mijne en samen zeggen we lange tijd niets. Dan langzaam, ingehouden, alert, kwetsbaar word ik meegenomen in het verhaal van een jeugd. Uren en uren zit ik in het halfdonker en luister naar het levensverhaal wat decennia niet gehoord kon en mocht worden. Uren een hand in de mijne, uren ogen die in de mijne kijken; krachtig, kwetsbaar, puur!

Ogen die scannen en alert zijn op de processen in mij, door ervaring wijs geworden hoe anderen reageren op wat er gezegd wordt. Bewust wat er in mij gebeurt, angst niet geloofd te worden en eventuele gevolgen, angst weer in de steek gelaten te worden en ook bezorgdheid om mij ‘kan jij dit aan?’

 ‘Kan ik dit aan?” Vraagt een stem in mij. Mijn lichaam slaat aan het voelt gevaar, het wil weg hier, De stemmen trekken door mijn hoofd “dit kan niet waar zijn”, “denk aan jezelf”, “Ik voel me ziek”. “Wie kan ik inschakelen?”, Mijn lichaam bouwt adrenaline op, en zoekt een afvoer voor het te veel, mijn voet en handen beginnen te trillen. Dan komen de beelden, de beelden die proberen de woorden te volgen.

Mijn oude werkplek binnen een gesloten instelling wordt het decor, oud-collega’s figureren in mijn hoofd als de daders, ik neem de details waar als in het echt. Ervaringen te gruwelijk om hier te schrijven, jaren en jaren lang. Ik word toeschouwer en kan niets doen. Behalve het vasthouden van een hand. De ogen die mij aankijken lijken te beseffen wat er gebeurt een stem stopt lang genoeg om mij bewust te laten worden wat er in mij gebeurt en wat de gevolgen hiervan kunnen zijn voor ons allebei.

Mijn ervaring, kennis en training komen weer 'online'. Mijn eigen stem neemt weer de leiding over mijn lichaam en gedachten, terug in het nu. Toepassen wat ik anderen leer. Binnen minuten ben ik mijzelf, tegenover mij ogen die dit beseffen een stem die verder spreekt.

Dankbaarheid vult mijn hart en ik ontspan. Ik mag hier voor deze persoon zijn! Het jonge kind mag nu eindelijk en veilig spreken over de schaduwen die het decennia lang alleen moest dragen. Het bestaan van deze schaduwen ontkent, vermeden, belachelijk gemaakt door een wereld die over het algemeen de schaduwen niet wil zien. De schaduw die de daders op een jong kind plaatsten wetende dat het nooit geloofd zou worden, wetende dat gerechtigheid niet zou komen.

Deze nacht scheen een licht op de schaduwen, de stem van het kind uit de mond van de volwassene klonk voor het eerst. Een persoonlijke getuigenis mocht eindelijk af worden gelegd.

Een gedeelde eerste keer. Door de jaren heen volgden er voor mij nog vele mensen en ervaringen.

De vogels fluiten luid wanneer we de kamer verlaten. Bibberend drinken we onze eerste kop koffie en delen een lange stilte van even alleen maar samen zijn, Na een tijdje hoor ik; “Die vogels laten weten dat er een nieuwe dag is aangebroken”.

__________________________________________________________________________

Institutionele traumatisering, een onderwerp wat een flink taboe is wereldwijd en zeer zeker in Nederland. De rapporten liegen er niet om de cijfers zijn schokkend. Slachtoffers staan over het algemeen alleen, systeem en maatschappij breed blijven zij schaduwdragers en hierdoor kan het blijven gebeuren. Gerechtigheid is zeldzaam. Ieder nieuw plan, iedere nieuwe methodiek zullen geen verschil maken wanneer schaduwen niet worden gezien en trauma’s niet geheeld.

Ook ik begin voor sommigen een taboe te worden, “Je bent tegen jeugdzorg”, “Ik reageer maar niet publiek op je posts”, “Ik mag van mijn leidinggevende niet met jou...”, “Er bestaan echt ook goede hulpverleners hoor”, “Ja dat was vroeger, ja”. “Ze kunnen toch gewoon hulp vragen”, “Heb je die term zelf bedacht?”

Bij institutionele traumatisering waar geen sprake is van misbruik of fysieke mishandeling: “Dat is geen trauma; we doen ons werk/ volgen de procedure/ complex/ lastig/ de wetenschap”.

Ik weet dat ‘de meeste mensen deugen’ en die mensen zijn nodig zowel voor de kinderen van toen als de kinderen van nu als de kinderen van de toekomst. Ik hoop dat jij er voor hen wilt zijn wanneer ze dat willen en nodig hebben, dat je samen met hen en mij wilt staan en dat je, je stem laat horen. Ik vraag je te voelen en ja dat doet pijn!

Een paar weken geleden besefte ik weer hoe mijn ‘eerste keer was’ en het proces wat er aan vooraf ging en er op volgde. Ik besef hoe heftig dit is en wat het met je wereldbeeld doet. Ik zag de afgelopen jaren veel schaduwdragers onderuit gaan door professionals die reageerden vanuit hun eigen overtuigingen en overlevingsreacties. Werken met institutioneel trauma is echt anders zowel naar cliënt als in je zelf.

Daarom ontwikkelde ik de vervolgtraining ‘Institutionele traumatisering, wat als de waarheid pijn doet!!’. Want jij bent nodig, echt nodig! Voor de slachtoffers en voor verandering want het gebeurt nog steeds en op heel veel manieren.

Het eerste artikel in een reeks over institutioneel trauma. 

#institutioneletraumatisering #institutioneelgeweld #commissiedewinter #commissiesamson #commissiedeetman #keten #taboe #seksueelmisbruik #mishandeling #psychischemishandeling

'Institutionele traumatisering, wat als de waarheid pijn doet?' Het echt luisteren naar de ervaringen van mensen... het ondermijnt je veiligheidsgevoelens, je eigen basis. Opeens kijk je door de ogen van je cliënt, kun je het aan? Deze training zet in op kennis, bewustwording, zelfzorg, psycho-educatie, psychohygiëne en handvatten welke direct gebruikt kunnen worden. Decennia werden slachtoffers niet gehoord, nu wordt er gesproken, pijn wordt gevoeld, dingen moeten veranderen. Maar jij dan als professional? Hoe voorkom je dat jezelf onderuit gaat, wat doe je om vicarious trauma zoveel mogelijk te voorkomen. Hoe voorkom je dat jij de zoveelste persoon wordt die het niet aan kan waarmee het risico ontstaat van hertraumatisering bij cliënt. Hoe verwerk je wat je eigenlijk niet wilde weten en hoe help je collega's door dit proces?

 

www.in-unity.com/training-en-advies/trainingen-workshops/institutionele-traumatisering-wat-als-de-waarheid-pijn-doet/

Reactie schrijven

Commentaren: 0