· 

In-Unity; helping institutions transform fear and supression into institutional courage


Het bruist in de wereld, een overgangstijd die zijn weerga niet kent. Oude structuren en instituten gaan ten onder aan hun eigen (on)macht. De mensheid wordt volwassen en wenst als zodanig behandeld te worden. Van oudsher werden mensen die gestudeerd hadden, overheidsinstanties en -dienaren omgeven door een hoge mate aan respect. De jas die de professional aantrok verschafte een macht en onaantastbaarheid welke  zo veel en vaak misbruikt is dat er een collectieve wond werd veroorzaakt waar wij ook heden ten dagen nog de gevolgen van dragen. Net als de dieren die jaren na de val van het ijzeren gordijn dit gebied nog uit de weg gingen, net als de leeuwenwelpjes die bang zijn wanneer zij de rode gewaden zien van de stam die op hun voorouders jaagde.

Is er een collectief wantrouwen en een collectieve pijn welke we als maatschappij proberen te beheersen vanuit angst en controle. Zonder in de spiegel te willen kijken, onze blinde vlekken, aannames en projecties te willen onderzoeken. Zonder te verbinden en verantwoordelijkheid te nemen voor de gevolgen welke anderen vaak een leven lang dragen.

Dit kunnen we rekken, dit kunnen we vermijden en er zijn zelfs mensen die deze ‘goede oude tijd’ terug willen halen door middel van meer en meer macht en controle. Ik geloof er niet in! Als een veenbrand die overal omhoog kan poppen, doofpotten die met trillende deksels al rokend in een beveiligde kamer worden gezet. Het zal niet langer lukken, de mensheid is te mondig, te verbonden en te wijs.

 

Het enige wat het op gaat leveren, is meer pijn, meer (institutioneel) trauma, meer ontslagnames door toegewijde professionals, meer machtsmiddelen en meer gebroken kinderen en gezinnen.

Ik ben er van overtuigd dat we op het moment staan van het ineen vallen van deze manier van werken en dat de meeste van ons dat weten of in ieder geval op bepaalde momenten voelen.

 

De afgelopen jaren was ik er onder andere voor de vele slachtoffers van (of met medewerking van) professionals en systemen. De slachtoffers met machtige daders, de slachtoffers die tot zwijgen moesten worden gebracht vanwege institutionele reputaties. De ouders en kinderen die beschuldigd werden, 'victim blaming' in het kwadraat. De verdienmodellen, targets, en per ongeluk gemaakte fouten welke weggestopt moesten worden. Ik zag corruptie, werd bedreigd, opgelicht, geridiculiseerd, genegeerd en had te maken met smaad en laster. We beschermen onze collectieve angst beter dan dat we zorgen voor de mensen waar we het voor doen. Ik zag ketenpolitiek, bewijsmateriaal wat kwijt raakte om de professionele partner te beschermen. Ik zag mensen en instanties zichzelf wijs maken dat dit beter was. Ik zag mensen misbruik maken en een grote groep mensen de gevolgen dragen.

 

Onze systemen zijn niet integer, maar aangelegd en bijgeschaafd om zichzelf in stand te houden, gebaseerd op angst en om de professional te beschermen (tenzij die lastig is). Veel professionals zijn dat wel of willen dat zijn maar net als bij de slachtoffers van institutioneel geweld, misbruik, betrayal en mishandeling zie je dat ook deze medewerkers langzaam leeg lopen of zelfs kapot gaan. Eenmaal bewust kan de mens niet meer tegen zijn eigen hart in werken.

 

Onze systemen zijn hierdoor een broedplaats voor daders, die meereizen op de macht en angst van het systeem.

 

Toch geloof ik zonder twijfel dat “de meeste mensen deugen” dat we het (bijna) allemaal anders willen. Dat diegene die de opdracht krijgt te zwijgen of tegen zijn integriteit in te werken, om onderzoeken naar een uitkomst toe te schrijven of ‘kwijt te raken’. Diep van binnen weet wat hij doet, welke mooie verhalen ook verteld worden. De rechter die beïnvloedt is wordt mededader, de onderzoeker die weet dat op een bepaalde plek duizenden meisjes misbruikt zijn ook. De politie agent die opdracht krijgt om een aangifte niet op te nemen en ga zo maar door. Voor allemaal zal er een moment komen dat ze deze energie naar binnen trekken, hun gezin de dupe wordt, ze ziek worden. We kunnen heel lang ons zelf iets wijs maken en daders zullen nieuwe medestanders vinden. Uiteindelijk zal het ons opbreken, de waarheid zo groot worden dat je niet meer kunt ontsnappen. Ik ben ervan overtuigd dat we dicht bij dat punt staan.

 

Het niet erkennen en niet weten hoe hier mee om te gaan maakt bovendien dat een groot deel van de slachtoffers steeds opnieuw hiermee in aanraking komt en er veelvuldig sprake is van hertraumatisering, victim blaming en generationele overdracht.

 

Dus wat gaan we doen? Wachten? Nog meer slachtoffers? Nog langer de eigen angst boven het welzijn van de ander stellen? Nog langer proberen middels macht en dwang? Wegkijken?

Wat als we dit gaan doorbreken? Als jij professionele en institutionele moed mag laten zien? Als we als collectief volwassen gaan worden en samen mogen leren, ontwikkelen en helen? Wat als we het duister in de ogen kijken zodat we het herkennen en de slachtoffers het niet alleen hoeven dragen maar wij samen weer een samenleving creëren waar  we kunnen zijn wie we vanuit autonomie en authenticiteit kunnen en willen zijn. Waar we ons zelf oprecht in de spiegel kunnen aankijken en weten dat we niet alleen staan maar dat we samen werken aan een mooiere wereld voor onze kinderen niet vanuit onze rol of ons beroep maar vanuit ons mens zijn, integriteit, respect en ons hart.

In de woorden van het Center for Institutional courage;

 

What is Institutional CourageIt is an institution’s commitment to seek the truth and engage in moral action, despite unpleasantness, risk, and short-term cost. It is a pledge to protect and care for those who depend on the institution. It is a compass oriented to the common good of individuals, the institution, and the world. It is a force that transforms institutions into more accountable, equitable, healthy places for everyone.

 

In-Unity geeft voorlichting en advies en werkt daarnaast middels korte coaching trajecten samen met professionals aan verbinding en samenwerking met de mensen die van hen afhankelijk zijn. In-Unity helpt om inzicht en bewustwording te creëren en ondersteunt bij preventie en heling van (institutioneel) trauma en het ontwikkelen van integere, respectvolle en moedige; professionals, instanties en instituten.

 

Een proces doorlopen met In-Unity is een levens veranderende stap waarna je nooit meer anders wilt werken omdat je direct de verandering ervaart in je zelf, je team en je relaties zowel binnen je werkzaamheden als in je privé leven. Een proces waarbinnen je, jezelf en de ander echt mag gaan ontmoeten en de mens en professional mag worden die jij daadwerkelijk bent en wilt zijn

The English translation will become available here